आमचे सर्व लेख व व्हिडिओ मिळवण्यासाठी फॉलो करा : फेसबुक|इंस्टाग्राम|युट्यूब

===

चांगली नोकरी सोडून ही महिला करतेय मुलांची सेवा, भुकेल्या, कचरा वेचणाऱ्या मुलांना पुरवतेय अन्न…


नोकरी सोडून इतरांसाठी काहीतरी करण्याची हिंमत असणारे लोक खूप कमी असतात. परोपकार कितीही असला तरी आरामदायी नोकरी सोडून इतरांसाठी जगणे सोपे नाही. कल्पना करा की कोणीतरी त्याच्या करिअरच्या शीर्षस्थानी आहे आणि मग अचानक एक दिवस त्याने नोकरी सोडण्याचा निर्णय घेतला.

सरिता कश्यप ही त्या निवडक व्यक्तींपैक  एक आहे. सरिता जानेवारी 2019 मध्ये तिच्या करिअरच्या शीर्षस्थानी होती. तेव्हाच तिने तिचेआयुष्य बदलणारा निर्णय घेतला तो म्हणज  नोकरी सोडण्याचा निर्णय.  तेव्हा तिच्याकड दुसरी कुठलीही नोकरी नव्हती, की  तिला कुठूनही लॉटरी लागली नवती. सरिताच्या अंतरात्म्यामधून आवाज आला की तिने नोकरी सोडून गरीब आणि निराधारांसाठी काहीतरी करावे. तेवढ्यात ती समाजसेवेत रमली आणि मागे वळून पाहिले नाही.

सरिता कश्यपने पश्चिम दिल्लीतील पीरागढी भागात स्कूटीवर “अपनापन राजमा चावल” स्टॉल लावला आणि दररोज सुमारे 100 लोकांना मोफत राजमा चावल आणि रायता खायला दिले. हिंदुस्तान टाईम्समधील एका लेखानुसार, आजूबाजूच्या वस्तीतील मुले रोज आंटीच्या स्टॉलला भेट देतात. सरिता त्या मुलांच्या चेहऱ्यावर हसू आणते आणि हाच त्यांचा दिलासा आहे. पश्चिम दिल्लीच्या पीड गढीमध्ये, सरिता भुकेल्या मुलांना, कचरा वेचणाऱ्यांना, रस्त्यावर फिरणाऱ्या बेघर लोकांना जेवू घालते. सकाळी साडेअकरा वाजल्यापासून सरिता तिची स्कूटी सुरू करते. हा स्टॉल 3-4 तास चालतो. स्वयंपाक करण्यापासून ते सर्व्हिंगपर्यंत सर्व काही सरिता एकटीच करते.

17 वर्षांपूर्वी नोकरी सोडली, समाजासाठी काहीतरी करण्याची इच्छा होती

Advertisement -

सरिताने 17 वर्षांपूर्वी नोकरी सोडली कारण तिला इतरांसाठी काहीतरी करायचे होते. स्टॉल लावल्याच्या पहिल्याच दिवशी त्यांना काही मुलं इकडे तिकडे फिरताना दिसली आणि त्यांच्या आयुष्याचा उद्देश कळला. मुले भुकेली होती पण त्यांच्याकडे अन्न घेण्यासाठी पैसे नव्हते. सरिताने मुलांना राजमा भात खाऊ घातला आणि हळूहळू मुलांची संख्या वाढत गेली.

सरिताच्या प्रयत्नांमुळे अनेक मुलांना रोज घरी शिजवलेले, चविष्ट आणि सकस अन्न मिळते. सरिता भिकारी आणि बेघर लोकांना जेवायला बोलवते. मध्यमवर्गीय कुटुंबातून आलेली, उणीवांमध्ये वाढलेली सरिताने द बेटर इंडियाशी संवाद साधताना सांगितले की ती एका मध्यमवर्गीय कुटुंबातील आहे. इतरांना सहज उपलब्ध होईल असे फारसे अन्न तिच्याकडे  नव्हते. तरीही तिने आपल्या नोकरीच्या पैश्यातून केलेल्या बचतीद्वारे हे काम करण्यास सुरवात केली.

एखाद्या संकटात सापडलेल्या व्यक्तीला मदत करण्याशिवाय मला काहीही दिलासा मिळत नाही. लहानपणी मी गरीब माणसाला पाहून रडायचे. जेव्हा माझे आयुष्य सुधारले तेव्हा मी वरचे आभार मानले. मी गरीब आणि निराधारांना मदत केली. वेळ लागला पण ते पुरेसे नाही. असं सरिता सांगतात.

सरिताला पश्चिम दिल्लीतील रूग्णालयात दाखल झालेल्या रूग्णांच्या कुटुंबियांना जेवण द्यायचे होते पण ते करू शकले नाही. यानंतर त्यांना स्कूटीवर स्टॉल उघडण्याची कल्पना सुचली.


===

आमचे नवनवीन लेख वाचण्यासाठी www.kolhapuritadka.com या वेबसाईटला अवश्य भेट द्या. copyright@ kolhapuritadka.com | All Rights Reserved

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here